Rekord Giniego lub współczynnik Giniego jest faktyczną proporcją rozproszenia stworzoną przez włoskiego analityka Corrado Giniego w 1912 roku. Jest on regularnie wykorzystywany do sprawdzania nierównowagi monetarnej, szacowania środków na wynagrodzenia lub, rzadziej, rozpowszechniania bogactwa wśród ludności. Współczynnik ten waha się od 0 (lub 0%) do 1 (lub 100%), przy czym 0 mówi do konsumowanej sprawiedliwości, a 1 do konsumowanej nierównowagi. Kwalifikacje większe niż 1 są hipotetycznie możliwe z powodu negatywnego wynagrodzenia lub bogactwa.

Zrozumienie Indeksu Giniego

Naród, w którym każdy mieszkaniec ma podobną płacę, miałby współczynnik płacy Gini równy 0. Naród, w którym jeden mieszkaniec zarabiał całą płacę, a każdy inny nic nie zarabiał, miałby współczynnik płacy Gini równy 1.

Podobne badanie można zastosować do rozproszenia bogactwa (“współczynnik Giniego bogactwa”), ale ponieważ bogactwo jest trudniejsze do zmierzenia niż płaca, współczynniki Giniego generalnie nawiązują do płacy i pojawiają się zasadniczo jako “współczynnik Giniego” lub “rekord Giniego”, bez wskazania, że nawiązują do płacy. Współczynniki bogactwa Gini będą na ogół dużo wyższe niż te dla pieniędzy.

Współczynnik Giniego jest znaczącym instrumentem służącym do podziału wynagrodzenia lub obiegu bogactw wewnątrz kraju lub miejscowości, ale nie należy go mylić z płaskim oszacowaniem wynagrodzenia lub bogactw. Naród wysokopłatny i niskopłatny może mieć ekwiwalentny współczynnik Giniego, pod warunkiem, że płace są rozpowszechniane stosunkowo w każdym kraju: Zarówno Turcja, jak i USA miały współczynniki Giniego w wysokości około 0,39-0,40 w 2016 r., jak wskazuje OECD, jednak PKB Turcji na osobę nie był dokładnie dużą częścią PKB USA. (w 2010 r. w ujęciu dolarowym).

Graficzna reprezentacja indeksu Giniego

Z listą Gini często mówi się w formie graficznej przez zakręt Lorenza, który pokazuje wynagrodzenie (lub bogactwo) rozpowszechnianie poprzez wykreślenie percentyla populacji przez płacę na płaskim centrum i całkowite wynagrodzenie na pionowej osi. Współczynnik Giniego jest odpowiednikiem terytorium znajdującego się poniżej linii nieskazitelnej sprawiedliwości (0,5 z definicji) pomniejszonego o strefę pod zakrętem Lorenza, odizolowaną przez region znajdujący się poniżej linii nieskazitelnej sprawiedliwości. Jest to niejako dwukrotny obszar pomiędzy zakrętem Lorenza a linią nieskazitelnej sprawiedliwości.

Na poniższym wykresie 47. percentyl porównuje się do 10,46% na Haiti i 17,42% w Boliwii, co oznacza, że 47% Haitańczyków przyjmuje 10,46% całkowitej pensji w swoim kraju, a 47% Boliwijczyków 17,42%. Linia prosta mówi do teoretycznie równoważnego społeczeństwa: podstawa 47% przyjmuje 47% wynagrodzenia narodowego.

Aby oszacować współczynnik Giniego dla Haiti w 2012 roku, odkrylibyśmy region poniżej zakrętu Lorenza: około 0,2. Odejmując tę liczbę od 0,5 (region pod linią korespondencyjną), otrzymujemy 0,3, które w tym momencie dzielimy przez 0,5. Daje to przybliżoną wartość Gini wynoszącą 0,6 lub 60%. CIA podaje prawdziwe Gini dla Haiti w 2012 roku jako 60,8% (patrz poniżej). Ta liczba mówi o bardzo dużej rozbieżności; tylko Mikronezja, Centralna Republika Afryki, RPA i Lesotho są coraz bardziej niespójne, jak wskazuje CIA.

Inna perspektywa dotycząca współczynnika Giniego to proporcja odchylenia od nieskazitelnej jednolitości. Im dalej Lorenz odchyla się od bezbłędnie równoważnej linii prostej (co mówi o współczynniku Giniego wynoszącym 0), tym wyższy współczynnik Giniego i tym mniej równoważny dla ogółu społeczeństwa. W powyższym modelu Haiti jest bardziej niespójne niż Boliwia.

Lista Giniego Daleko i szeroko

Gini na całym świecie

Christoph Lakner z Banku Światowego i Branko Milanovic z City College of New York mierzą, że światowy współczynnik płac Gini wynosił 0,705 w 2008 roku, co oznacza spadek z 0,722 w 1988 roku. Dane te różnią się jednak znacznie od siebie. Specjaliści finansowi DELTA François Bourguignon i Christian Morrisson stwierdzili, że zarówno w roku 1980, jak i 1992 wskaźnik ten wynosił 0,657. Prace Bourguignona i Morrissona pokazują, że od 1820 roku, kiedy to światowy współczynnik Giniego wynosił 0,500, obserwuje się wzrost nierównowagi. Praca Laknera i Milanovica pokazuje spadek nierówności na początku XXI wieku, podobnie jak książka Bourguignon z 2015 roku:

Braki

Pomimo tego, że jest to cenne z punktu widzenia wyrównywania różnic finansowych, współczynnik Giniego ma kilka słabych punktów. Precyzja metryki jest uzależniona od solidnej informacji o produkcie krajowym brutto i wynagrodzeniach. Gospodarki cieniste i przypadkowe działania monetarne są dostępne w każdym kraju. Przypadkowe działania monetarne będą generalnie przemawiać do większej odrobiny prawdziwej kreacji finansowej w tworzeniu narodów i na niższym końcu środków na wynagrodzenia wewnątrz narodów. W tych dwóch przypadkach oznacza to, że rekord Giniego w zakresie szacowanych wynagrodzeń będzie wyolbrzymiał prawdziwą różnicę w wynagrodzeniach. Dokładne informacje o bogactwie są coraz trudniejsze do zdobycia ze względu na sławę kosztownych azylantów.

Kolejną wadą jest to, że zupełnie inne środki na wynagrodzenia mogą powodować nie do odróżnienia współczynniki Giniego. Ponieważ Gini stara się wydestylować dwuwymiarowy region (dziura pomiędzy zgięciem Lorenza a linią jednorodności) do samotnej liczby, zaciemnia dane o “kształcie” rozbieżności. W normalnych warunkach byłoby to jak zobrazowanie istoty zdjęcia wyłącznie jego długością wzdłuż jednej krawędzi lub prostym, normalnym oszacowaniem jasności pikseli. O ile wykorzystanie wygięcia Lorenza jako wzmocnienia może dać więcej danych w tym zakresie, o tyle nie ukazuje też odmian statystycznych wśród podgrup wewnątrz zawłaszczenia, np. cyrkulacji płac w poprzek wieku, rasy, czy zgromadzeń społecznych. W tym duchu, zrozumienie socjoekonomii może być istotne dla zrozumienia, do czego dany współczynnik Giniego przemawia. Na przykład, ogromna liczba rezygnujących mieszkańców spycha Giniego wyżej.