Semantyka (od Ancient Greek: σημαντικός sēmantikós, “significant”) jest lingwistycznym i filozoficznym studium znaczenia w języku, językach programowania, logice formalnej i semiotyce. Zajmuje się relacjami pomiędzy znaczącymi słowami, frazami, znakami i symbolami – oraz tym, co dosłownie oznaczają, nazywanym ich oznaczeniem.
W międzynarodowym żargonie logicznym semantyka nazywana jest również semasiologią. Słowo semantyka zostało po raz pierwszy użyte przez Michela Bréala, filologa francuskiego. Oznacza ono szereg idei – od popularnych po wysoce techniczne. Jest ona regularnie używana w języku konwencjonalnym w odniesieniu do zagadnień związanych ze zrozumieniem, które sprowadzają się do wyboru słowa lub implikacji. To zagadnienie rozumienia było przedmiotem wielu konwencjonalnych badań, prowadzonych na przestrzeni wielu lat, szczególnie w dziedzinie semantyki formalnej. W językoznawstwie jest to badanie interpretacji znaków lub symboli używanych w agentach lub wspólnotach w określonych okolicznościach i kontekstach. W tym ujęciu dźwięki, pozory zewnętrzne, komunikacja niewerbalna i proxemika mają treści semantyczne (ważne) i każda z nich zawiera kilka części opracowania. W języku komponowanym, rzeczy takie jak struktura pasażu i akcentowanie mają treść semantyczną; różne rodzaje języka mają inną treść semantyczną.

Właściwe studiowanie semantyki krzyżuje się z wieloma różnymi dziedzinami, w tym leksykologią, strukturą językową, pragmatyką, derywacją i innymi. Dodatkowo, semantyka jest dziedziną samoistnie dobrze scharakteryzowaną, często z własnościami produkcyjnymi. W sposobie myślenia o języku, semantyka i odniesienia są mocno powiązane. Inne pokrewne dziedziny to filologia, korespondencja i semiotyka. Konwencjonalne badania semantyki mogą być złożone. Inaczej semantyka pojawia się w odniesieniu do struktury zdań, badania kombinatoryczności jednostek języka (bez odniesienia do ich znaczenia), pragmatyki, badania powiązań między obrazami języka, ich znaczeniem, a klientami języka. Semantyka, jako pole koncentracji, ma również krytyczne powiązania z różnymi autentycznymi hipotezami o znaczeniu, w tym z ważnymi spekulacjami dotyczącymi prawdy, ważnymi hipotezami dotyczącymi zasadności i ważnymi spekulacjami korespondencyjnymi. Każda z nich jest utożsamiana z ogólnym filozoficznym badaniem świata rzeczywistego i przedstawianiem znaczenia. W latach 60-tych XX wieku, koncentraty psychosomatyczne nawinęły się po wieloaspektowych badaniach Osgooda wykorzystujących jego technikę różnicowania semantycznego (SD), która wykorzystywała opisowe skale dwubiegunowe. Szczególny rodzaj SD, Metoda Projekcyjnej Semantyki wykorzystuje większość normalnych i bezstronnych rzeczy, które odnoszą się do 7 zgromadzeń (czynników) opisowych skal słownych najpewniej spotykanych w kulturowo zróżnicowanych badaniach (Ocena, Potencja, Aktywność stwierdzona przez Osgooda oraz Rzeczywistość, Organizacja, Złożoność, Ograniczenie stwierdzone w różnych badaniach). W tej technice porównano siedem skupisk bipolarnych opisowych skal słownych z siedmioma rodzajami rzeczy, tak więc uznano, że strategia ta posiada równowagę skali artykułu (OSS) pomiędzy skalami a rzeczami do oceny wykorzystującymi te skale. Na przykład, rzeczy porównywane do zarejestrowanych 7 elementów byłoby: Piękno, Władza, Ruch, Życie, Praca, Chaos, Prawo. Znaczenie polegało na tym, że było badane jednoznacznie jako “ogólnie doskonałe” na słowach opisowych skal powiązanych z oceną, Życie jako “prawdziwe” na skalach powiązanych z rzeczywistością itd. Tak czy inaczej, odchylenia w tych symetrycznych i podstawowych ramach mogą wykazywać podstawowe predyspozycje dwojakiego rodzaju: nachylenie związane ze skalą i nachylenie związane z przedmiotem. Ta konfiguracja OSS miała na celu zbudowanie podatności strategii SD na wszelkie predyspozycje semantyczne w reakcjach jednostek wewnątrz podobnej kultury i instruktażowej podstawy.


Lingwistyka


W lingwistyce semantyka jest podpolem poświęconym badaniu znaczenia, nieodłącznie na poziomie słów, zwrotów, zdań i większych jednostek dyskursu (zwanych tekstami lub narracjami). Badanie semantyki jest dodatkowo mocno związane z tematyką portretu, odniesienia i znaczenia. Zasadnicze badanie semantyki ma na celu ocenę znaczenia znaków oraz badanie relacji między różnymi jednostkami etymologicznymi i mieszankami: homonimia, synonimia, antymonimy, hipernemika, hiponimia, meronimy, metonimia, świętość, paronimy. Kluczową kwestią jest sposób, w jaki znaczenie łączy się z większymi fragmentami treści, być może ze względu na układ z mniejszych jednostek znaczenia. Zwyczajowo semantyka obejmuje badanie sensów i odniesień denotatywnych, warunków prawdy, struktury sporu, prac tematycznych, badania rozmów i ich powiązania ze strukturą językową.

Gramatyka Montague


Pod koniec lat 60. Richard Montague zaproponował ramy dla scharakteryzowania działów semantycznych w słownictwie z matematyką lambda. W tych kategoriach parseks składniowy zdania John zjadł każdy bajgiel składałby się z przedmiotu (John) i predykatu (zjadł każdy bajgiel); Montague pokazał, że znaczenie zdania e może być pogorszone na implikacje jego części i przy stosunkowo niewielu wytycznych. Rozsądna wskazówka w ten sposób zostałaby wyjaśniona dalej, na przykład przy użyciu modeli hipotez prawdy, które w końcu odnoszą implikacje do wielu tarskańskich uniwersaliów, które mogą leżeć poza racjonalnym uzasadnieniem. Idea takich ważnych molekuł lub tubylców jest niezbędna dla języka teorii idei z lat 70.
Mimo swojej elegancji, gramatyka Montague’a była ograniczona zmiennością w znaczeniu słowa zależną od kontekstu i doprowadziła do kilku prób włączenia kontekstu, np:

-semantyka sytuacyjna (lata 80.): wartości prawdy są niepełne, przypisuje się je w oparciu o kontekst
-Leksykon generatywny (lata 90.): kategorie (typy) są niekompletne i są przypisywane w oparciu o kontekst